امروز همان اندک کنترل را در برابر راننده‌ی سمند از دست دادم و سرش داد ‌زدم!
احساس اطرافیان در مواجه شدن با فردی با این شکل و قیافه که داد می‌زد تماشایی بود!
گویی فشارهای زندگی یک لحظه توانم را گرفته بود و دنیا را سر راننده‌ی خنگ و احمق سمندی خالی کردم تا شاید خودم کمی آرام و راننده کمی رانندگی احترام آمیز یاد بگیرد که عابری عصبی از ده‌ها تریلی خطرناکتر است!
این را حتی پلیس نیز امروز فهمید.

• زمان ترخیصی من کی می‌رسد تا که خلاص شوم از دست این مردم خنگ و دوست داشتنی شهر دود!
• پ.ن: کمی زمانم تنگ شده و درد همراهش زیاد. کمی گشادی نیازمندیم

فحش یکی از اصول ایجاد تعادل در آدمیزاد است. اگر فحش وجود نداشته باشد،بله، آدمی دق می کند. بیشتر از تعداد و نوع فحش هرزبانی می شود از اوضاع مردمی که در یک ناحیه زندگی می کنند سر درآورد و رابطه بین شان را کشف کرد.
زبان فارسی اگر هیچ نداشته باشد «فحش آبدار» زیاد دارد. ما که سر این ثروت عظیم نشسته ایم چرا ولخرجی نکنیم؟!
صادق هدایت 

کلامی از استاد صادق هدایت که صداقت و هدایتشان به روی تخم چشم‌هایمان.

پ.ن: این چند وقت به معنای واقعی فشار زندگی را احساس می‌کنم. دلیلش بماند ولی اعصاب می‌خواهد این زندگی کردن که گاهی ما نداریم.

سعادت آباد کجاست؟
آیا «خوب زندگی کردن» یا «خوب عمل کردن» مساوی با سعادت است؟ اما اکثرا دربرداشت خود از سعادت، برداشت متفاوتی دارند.

فعالیت های روح، براساس فضایل است! اولین درس اخلاق و تربیت ارسطو همین یک جمله است! او می گوید: برای پیدا شدن علاقه و تعهد به خیر و پرهیز از شر، ابتدا باید عادات نیک و به موازات آن، نفرت از بدی یا رذایل را از همان کودکی، درشخص پایه ریزی کرد.

حال ارسطو سوال دارم!
کودکی نقش بسزایی در امروزه‌ی من دارد پس آیا امروز من ناکرده‌ی گذشته‌ام نیست؟
درد و رنج امروزم پایان فردایم نیست؟

مدتی بود مشکل نوشتن بود و مدتی بعدتر مشکل دیگر که علی رفعش کرد و در ادامه مرتفع کردن مشکل دیگر توسط مهرداد!
متشکریم دوستان.
بلاخره به هر ترتیب بود این وبلاگ زنده ماند.

چند سال پیش بود به گمانم که دوستِ دوستی کمک کوچکی احتیاج داشت. یادم نیست که من پیشنهادِ کمک دادم یا او خودش درخواست کرد. به هر حال زمینه‌ای بود که من همیشه خوشحال شده‌ام بتوانم اگر کاری از دستم برمی‌آید برای هر کسی انجام دهم. حالا دوستِ دوست هم بود دیگر بهتر. درست هم افتاده بود موقع هزار گرفتاری دیگر. کارش شاید دوهفته‌ای هم طول نکشید و البته وقت زیادی هم در این دو هفته از من نبرد. شاید چند ساعت. تمام شد و از او تشکر و از من خواهش و بعد هم خرش از پل گذشت و حالا کمک من هم چقدر موثر بود واقعن نمی دانم. طبعن ارتباط ما هم قطع شد. تا چندین ماه بعد که شنیدم پشت سر من “معلق بازی” در آورده. طبعن سوال می‌شود که کسی که اصولن مراوده‌ای با آدم نداشته و جز کمک چیزی ندیده، چرا این طوری رفتار کرده؟ طبق معمول خودم جویا نشدم و راه خودم را رفتم. 

این که حالا قصه ساده‌ای بود. هر کس را ببینی قصه‌ها از این دست زیاد دارد. می‌خواهم بگویم حتی در موارد بسیار پیچیده‌تر هم خیلی از رفتارهای آدم‌ها توجیه منطقی ندارند. ولی با این سرعت زندگی، اصلن فرصت نیست یا ارزش ندارد آدم وقتش را بگذارد پی‌شان را بگیرد که مثلن دلیلی یا تحلیلی برای رفتارشان پیدا کند. ساده‌اش این است که بگوییم آدمها در این دنیا همان گونه که در شکل و رنگ و قیافه و اندازه‌های متفاوت می‌آیند، در قد‌های مختلف هم می‌آیند. بهترین کار این‌ است که آدم بگذارد و بگذرد.