آدم نمای پارانوئیدی

رنگین پوست

آدم نما پارانوئيدي — Sun, 29 Aug 2010 21:10:56 +0000

این شعر توسط یک بچه آفریقایی نوشته شده و استدلال شگفت انگیزی داره:

وقتی به دنیا میام، سیاهم، وقتی بزرگ میشم، سیاهم، وقتی میرم زیر آفتاب، سیاهم، وقتی می ترسم، سیاهم، وقتی مریض میشم، سیاهم، وقتی می میرم،هنوزم سیاهم…

و تو، آدم سفید، وقتی به دنیا میای، صورتی ای، وقتی بزرگ میشی،سفیدی، وقتی میری زیر آفتاب، قرمزی، وقتی سردت میشه، آبی ای، وقتی می ترسی، زردی،وقتی مریض میشی، سبزی، و وقتی می میری، خاکستری ای…

و تو به من میگی رنگین پوست.

Wrong technology

آدم نما پارانوئيدي — Mon, 16 Aug 2010 20:30:06 +0000

یادم نمی‌آد که کی تعریف می‌کرد که با یکی از بستگان نوجونشون از یه دهکده میون راهی رد می‌شدن٬ که می‌ایستن جلو یه فروشگاه که یه کم مواد غذایی برا توی راهشون بخرن. این جوانک هوس میکنه از تلفن اونجا یه زنگی به دوستش بزنه. می‌ره تلفن رو پیدا کنه که برنمی‌گرده. این دوست ما میره ببینه چی شده که می‌بینه جوانک جلو تلفنه ‌ایستاده و بر و بر تلفن رو نگاه می‌کنه. کاشف به عمل می آد که تا اون روز توی عمرش تلفن روتاری - با شماره‌گیر گردون- ندیده بوده و نمی‌دونسته این تلفن‌ها چطور کار می‌کنن!حالا داشتم فکر می کردم که چقدر خوب می‌شه آدم یه تعطیلی کامل از تکنولوژی بگیره. بره توی یه کلبه وسط جنگل که نه برق داشته باشه و نه آب لوله‌کشي. نه تلفن و گاز. از آدم وعالم و تمدن هم دور باشه. برای آشپزی مجبور باشه هیزم بیاره و اجاق هیزمی روشن کنه. برا گرم کردن کلبه فقط یه شومینه داشته باشه. برای حموم کردن مجبور باشه با سطل٬ آب گرم کنه یا بره وسط رودخونه. لباس‌هاشم با دست بشوره و دم رودخونه. شب‌ها هم با تاریک شدن هوا شمع روشن کنه و زود هم مجبور باشه بخوابه! نه لپ‌تاپی٬ نه اینترنتی٬ نه تلفن همراهی و نه وبلاگی.بجاش یه دفترچه یادداشت کوچیک داشته باشه با یه مداد٬ که خاطراتشو بنویسه. اونقدر اونجا بمونه که حساب روزهای هفته از دستش بره. یا اینکه اساسن از همون اول بیخیال روز و ماه بشه و وقتی برگرده که دلش می‌خواد برگرده.خلاصه اگه کسی همچین کلبه‌ای رو سراغ داره و سه چهار نفر همسفر خوب٬ من پایه‌ام.

نقطه ندارم

آدم نما پارانوئيدي — Mon, 16 Aug 2010 07:20:26 +0000

او رفت

Forced learned

آدم نما پارانوئيدي — Fri, 13 Aug 2010 20:29:16 +0000

از آموخته‌هام در اين دو سال يکی اينکه به اجبار یاد گرفته‌م در مورد بعضی از موضوعها در میان جمع سکوت کنم. هر چند که هنوز انقباض یا انبساط عضلات صورت گاهی حکایت دیگر می کند.

A Strange dream

آدم نما پارانوئيدي — Mon, 02 Aug 2010 18:24:22 +0000

وسط اين همه درگيري و گرما و بي حوصلگي و دود و شلوغي و دلزدگي و سروصدا, گاهي اوقات آدم آرزو ميكنه كه يه غول بزرگ بيخيال بود كه وسط رودخونه دراز مي كشيد و محل هيچ كس هم نمي ذاشت!!

Housefly

آدم نما پارانوئيدي — Thu, 29 Jul 2010 20:40:39 +0000

خرمگس - اتل ليليان وينچ

شخصیت اصلی آخرهای داستان و بعد از مدتها بالاخره تصمیم می‌گیره که دفعه بعد که جما رو می‌بینه حرف‌هاشو بزنه. برای همین لحظه آخرِی که از خونه جما خارج می‌شه٬ روی یه کاغذ می‌نویسه: ” همه چیز رو آن جا خواهم گفت.” و کاغذ رو روی میز می‌ذاره. اما از بدِ حادثه٬ به دست سربازهای اتریشی‌ دستگیر می‌شه و دیگه هیچ وقت فرصت نمی‌شه اون رو ببینه.

خیلی خیلی بعد٬ یه نامه کوتاه به دست جما می‌رسه که این‌جوری شروع می‌شه: “سپيده دم فردا تيرباران خواهم شد . بنابراين اگر بخواهم طبق قولی كه داده‌ام همه چيز را به تو بگويم، بايد هم‌اكنون بگويم…”

پ.ن: بعضی حرف‌ها گفتنی‌ن، نه نوشتنی و نه پست کردنی. اما گاهی این “باشه بعدن”‌ها فرصت‌ گفتن‌شون رو می‌کشه. اگه و وقتی هم که گفته بشن٬ دیگه طعم‌شون عوض شده.

سال‌هایی که گذشت

آدم نما پارانوئيدي — Mon, 26 Jul 2010 20:30:01 +0000

ميگن گذر زمان يه امتحان خوبه. همين گذره كه رنگ خيلي چيزها رو تغيير ميده. بعضي از حس ها رو پررنگ تر ميكنه و جا ميندازه. بعضي ها رو كم رنگ‌تر ميكنه و گاهي هم كاملا بيرنگ. گاهي باعث ميشه كه آدمها توي جاي درست خودشون جا بيفتن. گاهي هم سبب ميشه كه موقعيت هاي جديد پيش قضاوت ها رو رقيق كنه و آدمها با ديد جديدي به هم نگاه كنن.

البته بعضي وقت ها هم كلي علامت سوال ميذاره جلو آدم كه مثلا:

“What the hell was I thinking?!!”

پ.ن: این نوشته کمی قبل‌تر شاید، باید نوشته می‌شد. عاشق این نثر بی‌در پیکر شده‌ام.

خالق بال‌های ققنوس درگذشت

آدم نما پارانوئيدي — Sat, 24 Jul 2010 22:04:57 +0000

دو ققنوس، با بال‌های افراشته و در هم تنیده. تنیده شدن این بال‌ها مرزی ساخته از جنس علم و معرفت. بال‌ها گره‌خورده مظهری هستند از علم و دانش، جنگ و صلح.

حال این بال‌ها نمادی از کشورم و شهرم شده‌اند، نماد دانشگاه، سمبل علم و معرفت ایران‌زمین.

با یک بررسی گذرا می توان ادعا کرد که از میان معروف ترین و معتبرترین دانشگاه های دنیا، دانشگاه تهران تنها دانشگاهی است که از طریق یک بنای فرهنگی سمبلیک با مهندسی پیچیده، پیام های ویژه معنوی، علمی و فرهنگی را به مخاطبان خود القا می کند.

فرم اوانگارد در معماري این بنا به وضوح دیده می شود و بهترين نمونه ساختمانهاي معماري نوگراي ايراني را شاید بتوان این بنا نامید و البته برج شهياد(آزادي كنوني). سردر ورودي دانشگاه تهران، طرح كوروش فرزامي، بناي شاخص اين سبك است كه به سادگي و زيبايي دو اصل زيربناي اين سبك يعني زمان و مكان را نمايش مي‌دهد. در اين بنا، يكي از شاخص‌ترين مصالح مدرن يعني بتن به صورت نمايان اجرا شده است. در عين حال در شكل نما، يكي از شاخص‌ترين نمادهاي معماري سنتي اين سرزمين يعني قوس جناغي، به صورت تكرار چهار قوس جناغي كه از زواياي مختلف، متفاوت ديده مي‌شوند به نمايش گذاشته شده است. سردر دانشگاه تهران، نماد اين دانشگاه و همچنين نماد علم و تحصيلات عالي در كشور ما تلقي مي‌شود. مفاهيم ملحوظ شده در اين بناي ساده و بي‌پيرايه، به صورت روشن و واضح در شكل آن بيان شده است. شايد ذكر اين دو گفته فردريك هگل در اينجا بي‌مناسب نباشد كه گفته: وظيفه هنر نمايش ايده به لباس محسوس است و هنر بايد ايده را به ادراك بلاواسطه عرضه كند.

این بنا طبق شواهد در سال های ۴۶- ۴۵ به دستور ریاست وقت دانشگاه طرحی در میان دانشجویان و طراحان مختلف به مسابقه گذاشته شد. از میان طرح های رسیده طرح دانشجویی به نام «کوروش فرزامی» (از دانشکده هنرهای زیبا) به عنوان طرح برتر برگزیده شد. کار اجرای طرح، ابتدا به یک شرکت پیمانکار سوئیسی واگذار شد که به دلیل نواقص مربوط به مراحل قالب بندی از ادامه کار توسط این شرکت ممانعت شد و یک شرکت پیمانکاری ایران به نام «شرکت آرمه» اجرای طرح را به عهده گرفته و به اتمام رساند. بر پایه آخرین صورت حساب و وضعیت شرکت آرمه هزینه اجرای طرح مبلغ ۲۴هزار و ۵۰۰ تومان بوده است. اگرچه تاریخ ساخت سردر را در سال های ۴۶ - ۴۵ می دانند، اما تا سال ۱۳۴۸ هیچ سندی در خصوص آن در آرشیو دانشگاه مشاهده نشده است. در نشریه شماره ۲ «هنر معماری» (تیر، مرداد، شهریور ۱۳۴۸) عکس هایی از سردر دانشگاه تهران به چاپ رسیده است و در ذیل آن نام طراح و محاسب سردر آورده شده است (این منبع نیز طراح را کوروش فرزامی و محاسب آن را سیمون سرکیسیان ذکر کرده است). علاوه بر این در کتابچه راهنمای دانشگاه تهران (۱۳۵۱) نیز عکس سردر چاپ شده است.

سر در دانشگاه تهران به شماره۲۴۴۵به عنوان اثر فرهنگی تاریخی در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

ساخت مرکز صدا و سیمای شهرهای سنندج و مهاباد، ‌شهرک مسکونی دانشگاه تهران، ‌مجموعه صنعتی صدا و سیما، ‌بیمارستان تهران کلینیک، کارخانه زامیاد، غرفه ایران در نمایشگاه بین المللی اوزاکای ژاپن، ‌غرفه فرانسه در نمایشگاه بین المللی تهران از جمله آثار مهندس و هنرمند کوروش فرزامی است.

این سردر بر روی اسکناس های پنجاه تومانی نمادی از مرکز علم و دانش کشور و برای بسیاری از گردشگران تداعی کننده تهران است.

و حال، مدت‌ها از خلق بال‌ها گذشته است. خالق این ققنوس خیالی، پرواز را بر ماندن ترجیح داده و بر بال ققنوس خویش نشسته و دیار باقی را بدرود گفته. او امروز از پیش ما رفت هرچند مرز آتشین بال‌های ساخته‌ی او تا سال‌ها زنده خواهد ماند.

فرار خلاقیت

آدم نما پارانوئيدي — Thu, 24 Jun 2010 23:34:02 +0000

قاب خانه مثل همیشه به نظر می رسد، مکانی عجیب و جذاب برای زندگی. سقف این خانه به نظر عجیب می رسد، زاویه ایی که برای سقف در نظر گرفته شد بسیار زیاد است. هر چند مطمئنآ اگر فرصتی برای گذراندن تعطیلات در این خانه مدرن داشته باشید، شکایت نمی کنید! معماری این پروژه خاص Wiliam O’Brien Jr می باشد.معماری داخلی آن ساده و بی آلایش است. استفاده از زاویه‌هایی که در دیوار به وجود آمده برای قفسه‌های کتابخانه به جا و مدرن می باشد که توانسته نمایی خاصی به فضای داخلی بدهد. شاید نسبت فضای عمودی ساختمان بیشتر به چشم می‌آید ولی با این حال خانه شامل سه بخش برای زندگی می‌باشد. فریم غربی(سمت چپ) شامل، کتابخانه، سروشراب، استراحتگاه با منظر ویوی باز. قاب وسط شامل اتاق خواب و حمام و در آخر فریم شرقی(سمت راست) شامل آشپزخانه و اتاق‌ غذاخوری با ویوی بزرگ می‌باشد.چه شگفت انگیز است در موقع بیداری، پنجره‌ایی بزرگ در جلوی خود در می‌یابیم که پر است از درخت و مه. به راستی که خانه لایق اسم فرار خلاق می‌باشد. (more…)

Blindness

آدم نما پارانوئيدي — Fri, 18 Jun 2010 19:47:55 +0000

با او در سال ۷۹ آشنا شدم. حال آشنایی من با او ده سال سن دارد. زیاد نیست!
دوستش داشتم شاید بعد از آنتوان. آنتوان را از زمان کودکیم می پرستیدم و در نوجوانی او را. او محبوب من بوده و هست.
Ensaio sobre a Cegueira را همان اوایل از او به میراث گرفتم، بعد از آن Memorial do Convento، بعد O Ano da Morte de Ricardo Reis و در ادامه História do Cerco de Lisboa و در آخر زمین انسانها و قصه های جزیرهی ناشناخته!
می گفت سال پیش از کشورش به خاطر نوشتن “به روایت عیسی مسیح” مهاجرت کرد، مهاجرت به «لانزاروته» در جزایر قناری (اسپانیا). نوشته هایش نام نداشت، یعنی چهره داشتند ولی نام نه! چرایش بماند برای من و خودش. او پر از کنایه بود، کنایه به حکومت ها و مذاهب، حتی به جز نقطه و ویرگول چیزی بیشتر گویی نمی دانست، آخر همه کارهایش فقط همین دوتا را داشت!
خلاصه بگویم عجیب بود، عجیب.

…
حالا…
امروز گفتند او رفته، این دفعه مهاجرت کرده جایی دیگر، می گویند اینجا دیگر کاری ندارد، خلاص است خلاص.
دوستش داشتم ویرگول دارم نقطه

ژوزه سارماگادو از پیش ما رفت.
پ.ن: ژوزه ساراماگو، برنده نوبل ادبیات، درگذشت
Wiki Jos Saramago